غمم را به آب گفتم!

گفتا! نمیتوانم سیلاب شده زنده گی هارا فنا کنم

غمم را به به باد گفتم!

گفت"نمیخواهم طوفان شوم و زیبایی طبیعت را ازبین ببرم

غمم را به کوه گفتم!

گفت" آنهمه سختی از مدارای من نیست!

غمم را به آتش گفتم!

گفت"طاقت گرمی آنرا ندارم

غمم را به مهتاب گفتم!

گفت" ظلمت شب را دوست ندارم

غمم را به آفتاب گفتم!

گفت نمیخواهم از آتش درخششم مخلوق ازیت شوند

غمم را به بروانه گفتم!

گفت"نمیتوانم چونکه من هم در بی معشوقه ام فنا میشوم

غمم را به خودم گفتم!

سرابایم لرزید و دیده ام تر شدو قلبم بی حال

غمم را به تو نمیگویم!

تو خوش باش وخوش باش همیشه

آيا فهميدي چقدر طول کشيده است

 شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

 تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم

 تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

 پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

 تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام روئید باحسرت جدا کردم

 و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

 دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی

 و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

 تو را در دشتی از تنهایی و حسرت جدا کرم

 همین بود آخرین حرفت

 و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

 حریم چشمهایت رابه روی اشکی

 از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید واکردم

 نمی دانم چرا رفتی ؟

 نمیدانم چرا رفتی ؟

 شاید خطا کردم

 و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

 نمیدانم کجا تا کی برای چه؟

 ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

 و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

  و بعداز رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

  و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمیداشت

 تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

 و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود

 و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد

 من بی تو تمام هستیم از دست خواهد رفت

 کسی حس کردمن بی تو هزاران باردر لحظه خواهم مرد

 و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

 کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

 و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

 هنوز آشفته چشمان زیبای تو ام

 برگرد!

 ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

 و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

 کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

 تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

 در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

 و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

  کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است

 و من در اوج پائیزی ترین ویرانی یک دل

 میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

 نمی دانم چرا ؟

 شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

 برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

                                                      دعا کردم!

زندگی زد،آدم رقصید

  عشق بلند تر از ان است

که زیر کوتاه نگاهی عتاب الود پامالش کنی !!!!

عشق حقیقی تر از ان است

که پشت ابری از حیاهای ناراستین پنهانش کنی!!!

عشق یتیم تر از ان است که

به دست رودخانه روزگارش بسپاری !!!   

امروز تولدمه!

تولدم مبارک  مگه نه!!!

لحظه ها در گذرند

در دل ساکت شب لب من بر لب تو 

حرفها گفت و شنید

قلب تو راز مرا میداند

روزها رفت و هنوز چشم من

قصه پر مهر تو را می خواند

پیش از انکه تو بیایی از راه

من چه بودم جز آه

از چه گفتم جز درد

                                         آمدی!

سبز شد شاخه ی زرد

                                       پس

کور باشم من اگر اشک بر چشم تو بینم روزی

لال باشم من اگر سخنی گویم و ازرده شوی

ولی اما تو بدان لحظه ها در گذرند

چشم بر چشم زنیم

می روی در پی خوشبختی خویش

وپس از رفتن تو این گیتار مرثیه می خواند

                                                          قلمم می میرد

هر چه بود است میان من و تو در دل دفتر من می ماند

 

سالها می گذرد..........

           و من از پنجره ی بیداری

کوچه ها یاد تو را می نگرم........می بویم

          وچنان آرامم که کسی فکر نکرد

 زیر خاکستر آرامش من چه هیا هویی است..........!

           عاشقی هم دردی است................!

و من از لحظه ی دیدار تو می دانستم

          که به این درد شبی خواهم مرد...........!!

نمی خواهم به جز من دوستار دیگری باشی

  برای لحظه ای حتی به فکر دیگری باشی

    نمی خواهم صفای خنده ات را دیگری بیند

     نمی خواهم کسی نامش به لبهای تو بنشیند

      نمی خواهم کسی نقش چهره ات در خاطرش ماند

      نمی خواهم نگاهی در نگاه تو در آمیزد

       نمی خواهم به غیر از من بگیرد دست تو دستی

        نمی خواهم کسی یارت شود در راه مستی

        نمی خواهم به جز من یار کسی باشی

        گل نازم نمی خواهم خاروخسی باشی

         نمی خواهم کسی با یار من سخن گوید

         اگر چه قاصدم باشد که تا پیغام من گوید

          نمی خواهم به گورستان رود آن یار محبوبم

          مبادا مرده ای زنده شود با او سخن گوید

احساس را در وجودم می خشکانم چرا که تو نیستی که

تپش قلبم را ببینی که دیگر به شمار نمی آیند و

تو نیستی که راز اقاقی ها را به تو بگویم و ابرها را

در قطره ی عاشقانه ی اشکی خلاصه کنم.

بگو چگونه به احساس معتقد باشم وقتی تو تمام مرا

به هیچ گرفته ای و تا آن سوی افق سرخ رفته ای

                       ای کاش با خورشید باز می گشتی!

قلب تو از جنس سنگ بود،قلب من از جنس شیشه

می دونم بی تو میمیرم،اما با تو هم نمی شه

قلب تو معدن رنگ بود،قلب من یه رنگ و ساده

دنبال عشق تو بودم،با همون پای پیاده

قلب تو یه قلب صیاد،قلب من قلب پرنده

آخر بازی رو باختم آخر هم شدی برنده

به ستاره چشم می دوختم تو رو آرزو می کردم

تموم دنیام تو بودی توی این خزون سردم

اما اشتباه می کردم تو منو دوستم نداشتی

میون این همه تردید تو منو تنها گذاشتی

تو منو تنهام گذاشتی!